آدم که حتمن نباید بره دریا تا غرق شه. حتمن که نباید وسط حجم عمیقی از آب دریا باشه که احساس خفگی کنه. گاهی وقتا آدم وسط موزاییک نیم‌ متری هم غرق میشه. توو برگ‌ های یه کتاب چند صفحه‌ ای حس خفگی بهش دست میده. میونِ چند تا عکس رنگی توی گالری. میونِ آهنگ خوش اون‌ روزها. توی گردنبند طرحِ عقرب. حتی وسط پاستای خوشرنگ کافه‌ی میدون شهرداری. می‌دونی که چی می‌گم؟ گاهی وقتا خاطره‌ها خیلی عمیق‌تر از آب‌هایِ توی دریان.

زندگی با وجود تمام سختی هایی که دارد، زیبایی های فراوانی در دل آن نهفته است. موارد و مسئلهات زیادی برای شادیمان هست که اگر به آن ها بیندیشیم پی به خاصیت زیبایی زندگی خواهیم برد. چه خوب است که دلیل لبخند و شادی و امید دیگری باشیم. تا می توانیم به دیگران دلگرمی بدهیم و با گفته هایی هر چند کوتاه اما عمیق نور امیدی در دل دیگران باشیم. گاهی نیز انقدر از زندگی رنج خواهیم دید که درد دلمان جز دلنوشته کاری از دستشان بر نخواهد آمد.